Enkele weken geleden namen de leerlingen van de tweede graad deel aan enkele poëziesessies, waarbij ze leerden hoe je een gedicht kan schrijven. Hieronder enkele pareltjes!

MISSCHIEN IS LIEFDE VEEL TE GROOT

Misschien is liefde veel te groot

En moet je eerst maar dood

Ik heb van niets ook maar

Het allerminst begrepen

Wanneer je zon ziet dacht ik regen

Waar je lachte, zacht eenduidig

Zag ik tranen zweven.

Ik drong je binnen en weer buiten.

Het is alles al beschreven

Of je dood geboren wordt

Of nu levend

2O SPOTS

20 spots

Belemmeren m’n zicht

Het zwartgeklede orkest is

KLAAR Techniek klaar?

IK?

Walm van lichaamsgeuren

Passeert mijn neus

CONCENTRATIE

Ik kijk                                    en

           naar beneden

Sta een halve meter van de ran

                                                        d

Mijn hemd raakt de microfoon

                              omhoog

Dirigentstokje

Mijn aarzelende stem

Zingt de

ALLEREERSTE noot

NIETS IS BETER DAN OP EEN WARME ZONNIGE DAG

Niets is beter dan op een warme zonnige dag

Een WK-finale spelen op vers gemaaid gras.

Het publiek draait op volle toeren

Die chicks blijven maar naar me loeren.

Ik ben een baas, ik ben een Rick Ross

Ik shine all days als je lipgloss.

Ik laat ze hyperventileren als ik binnenkom

Zweetdruppels op de grond

Anass de f*cking bom!

Noem me Casio want op mij kan je rekenen

Jij hebt potloden nodig om iets te betekenen.

WARME NACHTEN

In zijdezachte lakens

Zij aan zij liggen

Ik wil nacht

           … ik heb erover nagedacht

Liever liefde

Dan gedichten liever leven

Ik kan niet wachten

Ik wil nu al overnachten

Ik beken mijn schuld;

Liefhebben

Zonder geduld.

KLEINE RAMEN

Kleine ramen

Grijze wolken

Bewegen met regen

Trieste mensen

Gaan ’s morgens werken

Kleine druppels beginnen

Op het raam te rinkelen

Ben alleen

En kijk om je heen

Uren lang ben je bang

Wacht op de tijd

Om ver weg te gaan

Je wacht…

IEDEREEN IS ER IEDEREEN VOOR ZICH

Iedereen is er        Iedereen voor zich

Zien           Horen           Ruiken           Voelen

        Alles            Perfect

                     nodig vindt

Wat je ook                        Het is van jou

                     verkiest

         Maar wel binnen de regels

                Spanning stijgt

         3 

         2

         1               

           Deathmatch begonnen

                            …

               Als 1ste 20 kills

DE ZEE STROOMT HEEN EN WEER

De zee stroomt heen en weer

De maan en de zon vechten

Om aan de hemel te staan

Op pleinen hoor je de glazen klinken

En gelach om je heen

En thuis waar je de warmte voelt

Van je vrienden en familie

De muziek des levens is

Prachtig

Als je ervan geniet

LIEFDE, DE STERKSTE MAGIE

Liefde, de sterkste magie

Ridders op het WITTE paard

In oorlog tegen overleven

Een steeds veranderende wereld

Als een cobra

Mooi, meedogenloos

Slaat hij toe.

Als de cobra bijt ben je verloren

Als een bodemloze put

Een hartverscheurend gif stroomt

Door de aderen.

Tot …

De sportdag, een gebeurtenis die bij iedere persoon wel een herinnering oproept. Ook wij, de leerlingen van de derde graad, hebben er al heel wat achter de rug. Maar deze sportdag, op vrijdag 27 april 2012, was toch net iets specialer dan de andere. Wat er precies zo speciaal aan was, zal ik jullie hieronder vertellen! Zoals ik zei, roept hij veel verschillende herinneringen op bij iedereen. Sommigen denken dan aan de groepsband die versterkt wordt of aan de persoonlijke prestaties, anderen eerder aan de modder die ze in hun gezicht kregen toen ze uitgleden in de zoveelste plas of aan de lange tergende minuten van eindeloze inspanningen! Sport hoort leuk te zijn, maar jammer genoeg denkt niet iedereen er zo over en zien sommigen bij dit evenement alleen maar donkere wolken. Een pessimist blijft een pessimist, niets aan te doen!

Om te verduidelijken wat ik hierboven bedoel met een pessimist, verklaar ik het hier even nader, terwijl ik een schets geef van de organisatie van de dag. ’s Ochtends rond 08.15u op de speelplaats viel de meesten van ons iets op. Er waren opvallend veel afwezigen! Het was na onze busreis naar Rotselaar, toen we in onze groepen moesten gaan staan waarmee we een hele dag samen voor eenzelfde doel gingen, nl. de competitie van de derde graad winnen, dat we zagen dat er hele groepen niet gekomen waren. Deze mensen zagen de pret er niet van in om eens samen met de hele school aan een evenement deel te nemen! Jammer! Maar we lieten ons allemaal niet ontmoedigen en gingen er helemaal voor! De uitleg over de competitie volgde al vlug door onze persoonlijke begeleiders (voornamelijk leerkrachten) per groep!

Iedere groep kreeg een planning en een kaartje. Er waren vijf opdrachten per groep en bij iedere opdracht konden punten verzameld worden. Vol goede moed vertrok iedereen naar zijn eerste afspraak. Zo was dat bij mijn groep het bierbakken stapelen. De uitleg werd gegeven door mijnheer Caers, die samen met nog een begeleider de opdracht ook controleerde en keek of deze juist werd uitgevoerd. Valsspelen had dus geen zin! Een andere leuke opdracht was het kajakken. Hierbij waren mijnheer Blondeel, mijnheer Schrevens en mijnheer Taylor de begeleiders. De opdracht was duidelijk: aan iedere boei hing een rebus, die ieder om beurt per kajak moest halen en oplossen. Per opgelost raadsel verdiende je ook nog eens punten. Dit deed je tegen twee andere groepen. De derde opdracht was voor de hele derde graad hetzelfde: bouw een vlot en ga tot een bepaald punt in het meer en terug. Dit moest je per drie personen van je eigen groep en met drie groepen per vlot doen. Als jouw vlot het snelste terug op land stond, verdiende je punten. Na deze harde strijd was het etenstijd. De zon kwam zelfs even piepen en er hing een gezellig sfeertje.

In de namiddag moet iedere groep nog twee opdrachten uivoeren. Zo was er ook nog de activiteit waar je punten verdiende met voetbal, volleybal en touwtrekken. Opnieuw was dit met drie groepen die tegen elkaar streden voor punten. Als vijfde activiteit was er ook nog het woordspel ABC. Mijnheer Vandendurpel leidde deze opdracht en gaf duidelijke instructies: je kreeg drie kaartjes met een andere volgorde van de letters a, b en c. Deze stonden op het kaartje aangeduid op een klein plannetje. In deze volgorde moest iemand van je groep lopen naar de letter. Op deze plaats was een jutezak met lettertjes verstopt. Je mocht een lettertje per keer per zak nemen. Per loper kreeg je punten en met de lettertjes die je ophaalde, moest je een scrabblebord proberen vol te krijgen. De groep met de hoogste puntenscore op het scrabblebord kreeg nog eens een aantal punten. Vervolgens, na al deze activiteiten uitgevoerd te hebben en zoveel mogelijk punten verzameld te hebben, was er nog één kans om punten te verdienen. Uit iedere groep mochten er twee leerlingen deelnemen aan de survivalrun. Deze loopwedstrijd was met hindernissen en verliep rond het meer van Rotselaar.

De uitslag van al dit harde werk en deze zware inspanningen verspreid over de dag werden nog even uitgesteld tot een week later. De uitslag druppelde een week later beetje bij beetje verder in de gangen, totdat iedereen het gehoord had: groep I had de overwinning behaald! Een officiële viering is het niet geworden, maar ze was groots genoeg om enkele mensen fier te maken!

Tot slot kan ik zeggen dat het duidelijk is dat in deze organisatie heel wat tijd is gekropen, maar dat het geloond heeft! Het was een topdag en uit deze sportdag zullen ook weer vele herinneringen voortvloeien, die we binnen enkele jaren nog eens kunnen ophalen!

Lauren Becu, 5 WEWI

Ellen Baeten, 3 WE

De nacht in het bos

Op een warme zomerdag in juli maakte Thomas zich klaar voor zijn nacht in het bos. Hij ging met zijn klasgenoten en leerkracht kamperen in het bos. Thomas verheugde zich al heel lang op deze uitstap en nu was de dag eindelijk aangebroken.

Om 15.00u hadden ze afspraak aan de ingang van het bos. Hij had iets vroeger met zijn beste vriend afgesproken om hun rugzak nog eens door te nemen. Na een tijdje begon iedereen aan te komen en begon de leerkracht aan zijn uitleg. Even verderop stond Elise, het meisje op wie hij al een paar jaar verliefd was. Na een uitleg van ongeveer een kwartiertje trokken ze het bos in.

Na twee uur hadden ze hun kampeerplaats gevonden en sloegen ze hun kamp op. ’s Avonds vertelden ze verschillende verhalen rond het kampvuur. Thomas vertelde een verhaal over gedoemde geliefden en keek daarbij de hele tijd naar Elise. Ze had dit gemerkt en schreef iets op een briefje en gaf het stiekem aan Thomas. Op het briefje stond dat ze om middernacht afspraak hadden aan het kampvuur als iedereen weg was. Om 23.00u gingen ze slapen en volgens Thomas duurde het uren voordat het middernacht was.

Eindelijk was het middernacht en kroop hij uit zijn tent. Als hij buiten keek, zat Elise daar al. Hij ging naast haar zitten en vertelde al zijn gevoelens voor haar en ze zei dat die gevoelens wederzijds waren. Ze bleven daar nog lang zitten in mekaars armen tot ze opeens geluid uit de bosjes hoorden. Toen besloten zo om maar te gaan slapen.

Rond 05.00u in de morgen werd Thomas opeens wakker door een gestommel buiten de tent. Hij zette de rits van zijn tent op een spleetje en zag dat zijn leraar buiten zat met twee geweren. Thomas herkende de geweren van zijn spelletjes op de Playstation. Het waren twee Desert Eagles. Instinctief dacht hij aan Elise en hij wachtte tot de leraar terug in zijn tent kroop. Thomas vluchtte uit zijn tent en waarschuwde Elise en zijn beste vriend Jonas en samen zijn ze in de hoogste boom gekropen en riepen daar om hulp, maar daarvoor zaten ze te ver van de bewoonde wereld. De leerlingen kropen uit hun tenten en de leraar ook. Toen de leerlingen zijn geweren zagen begonnen ze te vluchten, maar de leraar was hun voor en begon ze een voor een neer te schieten. Ieder schot dat de leraar loste, was fataal. In het hoofd, in het hart of in een van de vitale organen. Hij zocht naar Thomas, Elise en Jonas, maar vond hen niet en ging verder in het bos zoeken. Hier zag Thomas hun kans en ze klommen uit de boom en ze begonnen te rennen naar de bewoonde wereld. Opeens hoorden ze schoten achter zich en begonnen nog sneller te sprinten.

Ze waren nog honderd meter verwijderd van de ingang van het bos, toen opeens nog een schot werd gelost. Thomas zag Jonas op de grond vallen en zag het gapende gat in zijn hoofd. Hij wist dat hulp voor hem te laat was, dus probeerde hij verder te lopen en Elise af te schermen voor mogelijke schoten. Hij hoorde een knal en voelde dan een stekende pijn in zijn schouder. Ze bleven verder rennen tot ze bij een huis kwamen en daar belden ze aan. Er kwam een oude man opendoen. Thomas en Elise stormden naar binnen en zochten naar een telefoon. Ze belden naar het noodnummer en de politie was binnen de vijf minuten gearriveerd. Maar ze kwamen te laat. Elise lag dood in Thomas zijn armen en de oude man lag wat verderop ook dood en naast hem lag de leerkracht met het geweer in zijn mond. Zijn schedel was bovenaan helemaal kapotgeschoten.

Mattias Versé, 3 LAWI

Gisteren, 27 maart, zijn we met het hele derde jaar naar een Franstalige school (Absil) gegaan. De bedoeling van deze uitstap was een taaluitwisseling tussen twee scholen. We zijn om 08.15u met de trein naar Brussel-Centraal vertrokken. Daarna hebben we de metro genomen.

Om kennis te maken met de Franstalige leerlingen, moesten we elkaar vragen stellen over elkaars persoonlijke leven. Dan konden we al even ontspannen, want we mochten naar een film kijken. In groepjes van maximum vijf personen moesten we een scène uit de film naspelen. We vonden deze opdracht niet zo fijn, omdat de Franstalige leerlingen deden uitschijnen dat ons Frans slecht was.

Eindelijk middagpauze... We waren verbaasd dat de leerlingen overal in de gangen mochten lopen en dat er zo weinig orde en netheid was.

Het gezelschapsspel in de namiddag was helemaal niet leuk. Het was veel te kinderachtig. De liedjes van het karaoke vielen nog mee, maar spijtig genoeg waren de teksten slecht leesbaar.

Deze uitstap heeft niet voldaan aan mijn verwachtingen. Ik had gehoopt op betere activiteiten.

Alexia Meerts, 3 ECT

Ik ging op 16 maart 2012, tijdens ons Cultureel Weekend, met Debra en haar ouders naar het jaarlijkse variété kijken bij ons op school. De titel van het spektakel was ‘Gezocht m/v’. De voorbije jaren nam ikzelf deel, maar dit jaar wou ik gewoon eens genieten van de andere optredens. Ik was vooral benieuwd naar het tweede deel, omdat de middenschool de laatste jaren niet zo denderend was. Dit jaar zijn al mijn vooroordelen van de kaart geveegd, want het was fantastisch! De twee stukken waren evenwaardig, hoewel er na de pauze iets meer energie en enthousiasme te zien waren.

Het decor was zeer mooi uitgewerkt. Op het zwarte doek hingen silhouetten van mensen met bepaalde talenten. In het donker gaven ze licht door middel van een blacklight. Wat ook goed geregeld was, was een originele projectie boven aan de muur om er ons op te wijzen dat we even geduld moesten hebben bij het klaarzetten van de rekwisieten of bij technische storingen en ze gaf ons ook extra uitleg over de performances. Op het einde werd door middel van een projectie ook iedereen bedankt: de personen achter de schermen, diegenen die de tekeningen gemaakt hadden, de personen die het geluid bedienden… Er doken wel immens veel problemen op met de microfoons, maar deze werden iedere keer opnieuw zo snel mogelijk opgelost.

De optredens op zich waren van zeer hoog niveau. Er kwamen unieke en hilarische toneeltjes, energieke dansjes en emotionele liedjes aan te pas. Ik had nooit gedacht dat onze school zoveel talent had! Vooral de zang heeft mij diep geraakt, omdat het een voor een leerlingen waren die ik persoonlijk kende. Op het einde gaf de directrice een pakkende speech en bedankte nog eens iedereen, ook de acteurs, zangers en dansers. Zonder hen was er geen Cultureel Weekend!

Ik ben zeer tevreden dat ik dit jaar het variété eens vanuit de zaal kon meemaken. Ik heb me zeer goed geamuseerd en veel gelachen. Het is zeker voor herhaling vatbaar. Ik heb er absoluut van genoten en kom volgend jaar terug! Je ziet dan ook steeds mensen terug, die je een lange tijd niet gezien hebt.

Shana Lombaerts, 6 LAMT

Op woensdag 29 februari 2012 nam onze school deel aan het het provinciale handbaltornooi dat georganiseerd werd door de Stichting voor Vlaamse Schoolsport en plaatsvond in de sporthal van het Don Bosco-instituut te Haacht. Dit is een tornooi waar verschillende scholen uit heel Vlaams-Brabant aan deelnemen en waar de winnaars van elk provinciaal tornooi het tegen elkaar opnemen op nationaal niveau.

Het Koninklijk Atheneum van Zaventem werd vertegenwoordigd door: Victor Van Iersel (5 Ha), Jean-Marc Mukandu Ntumba (4 Ka), Rayane Temsamani (4 Ka), Gaëtan Magis (4VeVo), Kenny Beckers (5 EcMt) en Jimmy Beckers (5 WeWi). Omdat we maar met zes tegenwoordig waren en we volgens de spelregels met zeven tegenwoordig moeten zijn, was onze begeleider en coach, mijnheer Taylor, genoodzaakt om mee te spelen. Aangezien niemand van ons allen handbal speelt en we de spelregels maar half kenden, gingen we ervan uit dat we ingemaakt zouden worden door onze tegenstanders.

Gedurende de eerste van de twee te spelen wedstrijden (tegen Don Bosco Haacht), kwam dit scenario ook daadwerkelijk uit. We stonden na vijf minuten al 4-0 achter. Maar naarmate de wedstrijd vorderde, kwamen we meer in de wedstrijd: bij de rust stond het 6-12 in het voordeel van de thuisploeg. De tweede helft was gelijkopgaand: beide teams maakten ongeveer evenveel doelpunten. Dit resulteerde in een eindstand van 16-27 voor Haacht. De tweede wedstrijd van de namiddag (tegen de Duitse school) beloofde nog moeilijker te worden. Aangezien 6 van de 9 spelers uit deze ploeg handbal spelen, vreesden we voor een goede afloop. Tot ieders verbazing konden we in de eerste helft het tempo van de Duitsers volgen, we stonden zelf eventjes 5-4 voor, maar konden deze voorsprong niet vasthouden. Bij de rust stonden we 6-7 achter. Ook in het begin van de tweede helft konden we de Duitsers aan: tot 10-10 was het een gelijkopgaande wedstrijd. Maar in de eindfase van de wedstrijd was het duidelijk te merken dat de Duitsers meer ervaring hadden: ze speelden de laatste tien minuten uitzonderlijk goed. Dit resulteerde in een 12-16-nederlaag voor ons.

Al bij al zijn dit uitstekende resultaten voor onze schoolploeg. Man van de match was overduidelijk onze keeper Jean-Marc. Hij speelde een uitstekende wedstrijd tegen de Duitsers door maar 16 van de circa 40 doelpogingen binnen te laten. Hopelijk doen we volgend jaar nog beter!

Jimmy Beckers (5 WeWi)

Op 14 februari 2012 reden de leerlingen van 6 WeWi, 6 Lawi en 6 MtWe gezellig samen met mijnheer Vandendurpel en Mevrouw Jennekens naar het SCK CEN. Het beloofde een leerrijke en interessante dag te worden. De uitstap overtrof alle verwachtingen van onze groep jonge wetenschappers in spe.

Het SCK CEN is het Studiecentrum voor Kernenergie te Mol. Het studiecentrum zag het levenslicht in 1952 en nam zo deel aan de wereldwijde ontwikkeling van kernenergie. Sindsdien speelt het Belgische studiecentrum een pioniersrol, met unieke realisaties en baanbrekend werk op het gebied van nucleaire wetenschap en technologie. Vandaag de dag is het SCK CEN, met laboratoria in Mol en een maatschappelijke zetel in Brussel, een van de grootste onderzoekscentra in België.

In de voormiddag mochten de leerlingen HADES bezoeken. HADES staat voor High Activity Disposal Experimental Site en is niet toevallig de naam van de Griekse god van de onderwereld. Het laboratorium bevindt zich namelijk 225m onder het domein van het SCK CEN in de Boomse kleilaag. Zoals iedereen wel weet, is nucleair afval onvermijdelijk bij kernenergie en nucleaire toepassingen. Het SCK CEN onderzoekt nu hoe we dat afval veilig kunnen opbergen. Ze ontwikkelen voor laagactief afval een bovengrondse oplossing en voor de berging van langlevend middel- en hoogactief afval wordt de oplossing onder de grond gezocht. Voor dit laatste speelt HADES een belangrijke rol. HADES bewijst dat het technisch en ook economisch haalbaar is om toegangsschachten en galerijen te graven in diepe klei en dat de afvalberging in deze kleilaag haalbaar en veilig is.

Na het ronddolen in dit ondergronds laboratorium mochten we in de namiddag de BR1 bezichtigen. Belgian Reactor 1 of BR1, operationeel sinds 1956, is de oudste onderzoeksreactor in België. Deze reactor is luchtgekoeld, grafietgemodereerd en werkt op natuurlijk uranium. Vandaag de dag is het een flexibele testreactor, onder meer voor het ijken van meetinstrumenten. De reactor staat ten dienste van onderzoekscentra, universiteiten en industrie. Hij speelt tevens een belangrijke rol in de opleiding van wetenschappers en ingenieurs.

Ten slotte werden we nog geïnformeerd over MYRRHA. Een project waar het SCK CEN in 1997 aan begon en dat in 2023 operationeel zou moeten zijn. MYRRHA is 's werelds eerste prototype van een kernreactor die wordt aangedreven door een deeltjesversneller. Dankzij deze reactor zouden we langlevend radioactief afval kunnen omzetten in korter levend afval. Deze verandering in het afval zal - in theorie - de hoeveelheid en radiotoxiciteit verminderen en de noodzakelijke bergingstijd beperken van enkele honderdduizenden jaren tot minder dan duizend jaar.

Nadat de studenten al deze informatie verwerkt hadden, was het weer tijd om naar huis terug te keren. Maar het bezoek had wel een zeer vreemd effect op de leerlingen: in het minibusje, op de terugreis, viel de ene leerling na de andere in slaap. Een teken dat het een interessante en geslaagde uitstap was!

Charlotte Vanmedegael, 6 WEWI

Donderdag, 1 maart 2012. Na een aantal preselecties en gecoacht door onze leraar Nederlands, mijnheer Blondeel, brak voor Charlotte Vanmedegael en Claire Pollak uit het zesde jaar de grote dag aan: de Trofee voor het Nederlands in het cultureel centrum van Zellik. Gespannen wachtten zij hun beurt af achter de coulissen, terwijl wij, de leerlingen van het vijfde en zesde jaar a.s.o., ons nestelden tussen de rest van het publiek, nl. de leerlingen van de andere deelnemende scholen.

De voordracht begon. Eerst de leerlingen van het t.s.o., daarna die van het a.s.o. We luisterden naar voordrachten over terrorisme, pesten, sociale netwerken, seksualisering, reclame en nog vele andere. En toen kwamen onze meisjes. Beiden zorgden voor de grappige noot in de voorstelling. Charlotte gaf de jongens wat tips mee over wat wel en wat zeker niet te doen bij het versieren van een meisje en Claire maakte ons duidelijk wat de ongemakken van stress op een podium zijn en welke tips hierbij zeker niet helpen. Beide meisjes wisten tijdens deze uiteenzetting de aandacht van het doorgaans levendige publiek te trekken en verlieten telkens het podium onder een overweldigend applaus.

Na deze eerste opdracht waren wij al heel fier op onze twee deelneemsters, maar ze waren nog maar halfweg. De tweede opdracht bestond eruit ter plaatse een krantenartikel te kiezen en dit te bespreken voor het publiek. Charlotte koos een tekst over de pil en tienerzwangerschappen. Na een anekdote vertelde zij ons duidelijk haar mening: “Als je seks hebt, doe het dan goed.” Dit bracht uiteraard de lachspieren van de toehoorders op gang vooraleer zij haar uitspraak kon toelichten met de woorden: “Bescherm jezelf!” Enkele redevoeringen later was Claire weer aan de beurt. Zij koos een artikel in verband met de 'Laatste honderd dagen'-viering van de zesdejaars. Het artikel stelde dat de directie steeds vaker meekijkt over de schouder van de organiserende zesdejaars. Zelf is zij ook bezig is met de organisatie van onze 'Laatste honderd dagen' en ze had hierover dan ook een uitgesproken mening: “Vertrouw je leerlingen, zij willen zich enkel amuseren!”

Zo, alle voordrachten waren achter de rug en alle artikels waren besproken. Nu was het nog wachten op het verdict van de jury. Er waren overigens twee jury's: een officiële en eentje bestaande uit één leerling van elke school (onder wie onze Steven Van den Panhuyzen). Hoewel ik vertrouwen had in de overwinningskansen van onze deelneemsters, moet ik toegeven dat er toch ook andere sterke kandidaten tussenzaten. De ene sprak al wat vlotter dan de andere, maar over het algemeen was de hele wedstrijd van hoogstaand niveau.

Eindelijk was het zover. Eerst werden de laatste vijf in alfabetische volgorde afgeroepen. “Claire Pollak”, luidde het. Onder luid applaus haalde Claire haar prijs af. Charlotte haar naam was nog niet afgeroepen. Ook voor de derde plaats klonk haar naam niet door de zaal en wij werden steeds nerveuzer. En ook voor de tweede plaats was het niet haar naam die we door de microfoon hoorden uitspreken. Dit betekende maar één ding: “En de eerste laureaat: Charlotte Vanmedegael!” We juichten en zongen haar toe bij het afhalen van haar prijs.

Wij zijn heel blij met het resultaat van deze 21ste editie van de Trofee voor het Nederlands, georganiseerd door de Rotaryclub van Asse, en we zijn ongelooflijk trots op onze twee medeleerlingen. Claire zette ondanks haar zelfverklaarde stressprobleem een feilloze prestatie neer en Charlotte wist met haar tips en uitstraling het publiek en de jury te bekoren en de eerste prijs in de wacht te slepen. Het was trouwens de tweede maal op vier jaar tijd dat onze school de eerste prijs wist te behalen.

Uit naam van de hele school wil ik onze dames van harte feliciteren. Jullie waren geweldig! C en C aan de top!

Olivia Charels, 6 WEWI

Le jeudi 16 février 2012, avec toute la 6ème et notre professeur de français, nous avons été au cinéma (Zed) à Louvain. Nous étions très enthousiastes à l’idée d’aller voir ‘La rafle’. On en avait entendu parler, mais jamais vu.

‘La rafle’ raconte l’histoire des juifs en France pendant la deuxième guerre mondiale: leur déportation, les parents séparés de leurs enfants, le cauchemar qu’ils ont vécu à cause des allemands.

En 1942 la France est sous l’occupation allemande. Les juifs qui y vivaient, devaient porter une étoile jaune. Certains habitants faisaient tout leur possible pour aider les juifs et certains les insultaient, les injuriaient etc.

A la suite d’un accord entre les nazis et les autorités françaises, arrestation et déportation des juifs était mise en place. Tout ceux qui portaient une étoile jaune étaient arrêtés et emmenés au Vél d’Hiv. Les conditions de survie étaient très mauvaises, ils n’avaient pas d’eau et pas assez de manger. Une infirmière, Annette Monod, faisait tout son possible pour aider les enfants.

Deux jours plus tard, ils décident de les faire sortir de là (Vél d’Hiv) et de les emportés au milieu des champs. Les conditions de survie étaient encore plus pires qu’au Vél d’Hiv. Il n’y avait pas assez de manger. Beaucoup étaient affaiblis. Annette Monod, qui était frappée par la fatigue, continuait à faire tout son possible pour aider les enfants et les soutenir quoi qu’il arrive. Les parents étaient déportés à Auschwitz et séparés de leurs plus jeunes enfants. Les enfants ont été arrachés des bras de leur mère.

Joseph Weismann et un de ses camarades ont réussi à s’échapper avec l’aide des autres enfants. Joseph voulait que son meilleur ami et Noé (le petit frère de son meilleur ami) viennent avec lui, mais son meilleur ami avait une hernie et ne pouvait donc pas marcher.

Finalement Joseph survit grâce à son évasion et Noé aussi. Noé ‘Nono’ aurait sauté du train qui emmenait les enfants vers les chambres à gaz. Joseph s’est fait adopter par un vieux couple et lui et Noé retrouvèrent Annette Monod dans un hôtel à Paris.

Noémie Mbuta, 6 HW

Bij ons op school was er op 22 november 2011 een brandalarmoefening. Onze klas zat toevallig in de studiezaal.

Safia, Amber en Oliwia waren bij mevrouw van Rooij in het G.O.K.-lokaal om te helpen bij de voorbereidingen van de Kringloopactie. In de buurt van het secretariaat zagen ze twee mannen in een zwart pak. Ze vroegen zich af wie dat waren.

Toen klonk plots het alarm door het hele gebouw. De leerlingen in de studiezaal schrokken en sommige meisjes waren wel een beetje bang.

We zijn onmiddellijk zonder onze spullen uit de studiezaal naar buiten gelopen. Ook alle andere leerlingen verlieten de klassen en gingen naar buiten. Er was weinig paniek, de meesten bleven kalm en gingen rustig naar buiten. Slechts een paar leerlingen dachten dat het allemaal echt was en waren aan het roepen. Op de speelplaats werden alle leerlingen geteld.

De evacuatie was eigenlijk wel leuk. Het leek wel een film. We hebben twintig minuten geen les gehad. Het was wel een beetje vreemd dat de brandweermannen er al waren voor het alarm afging.

Volgens de brandweermannen hebben we het goed gedaan: niemand bleef achter in de vlammen.

De leerlingen van 1B

Vol verwachting vertrokken we op maandag 6 februari met de derde graad naar een, voor ons nog onbekende, film. In de bus werd er al verwoed gegist waarheen de bus ons zou brengen, sommigen dachten de Kinepolis in Brussel, anderen droomden dan weer van een uitstapje naar het zuiden van Frankrijk. Aangekomen op de plaats van het gebeuren, bleek dat we in het cultuurcentrum Den Blank in Overijse waren terechtgekomen. Nu restte ons enkel nog het raden van de film die we zouden zien. Nadat iedereen zijn plaatsje in de zaal gevonden had, begon de film. Het bleek om 'Remember me' te gaan, een Amerikaanse film geregisseerd door Allen Coulter. De hoofdrolspelers zijn Robert Pattinson, vooral bekend van zijn rol in de 'Twilight'- saga en Emilie de Ravin, die haar bekendheid vooral aan deze rol te danken heeft.

In het begin zie je een meisje, dat haar moeder in de metro van New York ziet vermoord worden. Tien jaar later komen we in het verhaal van Tyler Hawkins terecht, een 21-jarige rebel, die niet over de zelfmoord van zijn broer heen raakt. Hij woont in een studentenhuis in New York met zijn beste vriend, Aidan. Tyler onderhoudt een zeer slechte relatie met zijn vader, een drukbezette zakenman, die nauwelijks aandacht schenkt aan zijn jongste zusje, Caroline. Tijdens een avondje uit raakt Tyler betrokken bij een straatgevecht. Even later krijgt hij een woordenwisseling met een van de agenten, die tussenbeide is moeten komen, en hij wordt gearresteerd. Zijn vader moet, zoals altijd, zijn borg betalen, hoewel Tyler dit liever niet ziet gebeuren en zelfstandig wil leven zonder de financiële hulp van zijn vader. Een paar dagen later ziet Aidan de dochter van diezelfde politieagent aan de universiteit, waar hij en Tyler les volgen, afzetten. Aidan ruikt hier een kans om wraak te nemen: hij stelt Tyler voor het meisje te verleiden en nadien harteloos te dumpen. Uiteindelijk blijkt dat de twee zeer goed met elkaar overeenkomen en hetzelfde verlies te verwerken hebben gekregen. Ally is namelijk het meisje dat haar moeder zag vermoord worden in de metro. Dit is het begin van een ware romance. Door een ruzie met haar vader komt Ally in Tyler en Aidans studentenhuis terecht. Ondertussen doet de vader van Ally er alles aan om zijn dochter terug te vinden en komt uiteindelijk bij Tyler terecht. De politieagent herkent hem en Tyler is genoodzaakt alles te vertellen aan Ally over Aidans wraakplan. Voor Ally is dit een zware klap, hoewel Tyler echt verliefd op haar geworden was. Op een verjaardagsfeestje wordt het haar van Tylers jongere zusje, Caroline, eraf geknipt door een stelletje pestkoppen . Iedereen is gechoqueerd en vooral Tyler heeft het er heel moeilijk mee. Hij is ook nog niet over Ally heen. Aidan, die vooral de schuld hiervoor bij zichzelf legt, besluit Ally op te zoeken. Gelukkig vergeeft Ally Tyler alles. Maar Tyler komt weer in de gevangenis terecht, omdat hij zijn zusje wilde verdedigen en haar klaslokaal sloopte. Nadat zijn vader Tylers borg betaald heeft, biedt deze zijn excuses aan. Ze spreken af in zijn kantoor in de noordelijke WTC-toren. Tyler is alvast aanwezig, maar zijn vader niet, die brengt eerst Caroline naar school, wat Tyler zeer gelukkig stemt. Maar dan gebeurt het onvermijdelijke, het is 11 september 2001: de terroristische aanslag, waarbij twee vliegtuigen zich in de WTC-torens boren...

Ik vond het verhaal zeer mooi bedacht. Het was makkelijk te volgen, omdat er geen flashbacks aan te pas kwamen. Het hele verhaal speelde zich af in dé Amerikaanse stad, New York. Ikzelf vond dat er weinig van de stad te zien was, behalve tijdens de laatste scène. Dit vond ik wel spijtig, omdat New York toch altijd wordt beschreven als een energieke en hippe stad.

Ten slotte vond ik de acteerprestaties zeer goed, het ging ook om professionele acteurs. Ik voelde mee met de personages en hun leed, bij sommige leerlingen gingen het zelfs zo ver dat ze moesten huilen. Zo ver ging het niet bij mij, aangezien ik de film al voor de derde keer zag. Het verhaal vond ik zeer mooi, alleen zaten er soms wat trage stukken in, waarbij mijn aandacht wat verslapte. Daarom vind ik dat de schrijver van het verhaal er gerust wat meer pit in had mogen steken. Het einde vond ik zeer aangrijpend, omdat je weet dat het hier gaat om een gruwelijk feit. Door deze film besef je wat al de familieleden van de slachtoffers, die de ramp niet overleefd hebben, moeten hebben meegemaakt. Hierdoor word je nog altijd geconfronteerd met het feit dat het leven zomaar gedaan kan zijn en dit maakt de film zo aangrijpend en adembenemend. Ik zou zeggen: allen daarheen!

Mathilde Vaes, 5 LAWI